Εκτύπωση

Όσο μας Πονάς, τόσο μας Πωρώνεις. (Ο αθλητισμός της μάζας ως Αποκτηνωτικό Εργαλείο)

19 Μάρτιος 2012. Αναρτημένο Άρθρα για τη Φυσική Αγωγή

Όσο μας Πονάς, τόσο μας Πορώνεις. (Ο αθλητισμός της μάζας ως Αποκτηνωτικό Εργαλείο)“Imitatores, servum pecus !” (Οράτιος) 

Είναι, νομίζω, προφανές, ότι αν θέλει κάποιος να κατασκευάσει έναν άνθρωπο που εθελοντικά, και ίσως με μεγάλη του χαρά κιόλας, θέλει να παραμένει μέσα στον όζοντα βάλτο της “μάζας”, πρέπει να του κουρδίσει το μυαλό εντελώς διαφορετικά από εκείνον τον τύπο ανθρώπου που θα επιθυμεί την αυτονομία, την ελεύθερη υπόσταση, την αυτενέργεια και την αρίστευση. Ο έξω από την μάζα άνθρωπος, δηλαδή ο ελεύθερος άνθρωπος (αφού έχει την δυνατότητα να επιλέξει αυτήν την διαφοροποίησή του), είναι κουρδισμένος στην γνώση των αιτίων των πραγμάτων και την δυνατότητα προβλέψεως των αποτελεσμάτων των πράξεών του (αλλά και των πράξεων των άλλων). Πολύ σωστά ο Σενέκας ο Νεώτερος είχε τονίσει τον πρώτο αιώνα της Era Vulgaris ότι το Αγαθό δεν είναι παρά απλώς η γνώση των πραγμάτων και Κακό το ακριβώς αντίθετο, δηλαδή η άγνοιά τους.

Ο άνθρωπος της μάζας εκτελεί τις περισσότερες πράξεις του χωρίς να καταλαβαίνει ούτε τις αιτίες τους ούτε τ’ αποτελέσματά τους. Αυτό είναι που του επιτείνει την δουλική του φύση, αφού μόνο η σαφής διαύγεια σκέψεως-πράξεως ορίζει τον ελεύθερο άνθρωπο. Όλες λοιπόν οι τυραννίες του προσφάτου (άρα ιδιότυπου, μεταηλεκτρικού) παρελθόντος, του ζοφερού παρόντος και, ίσως του αμέσου μέλλοντος αν υπάρξουν, εστόχευαν, στοχεύουν και θα στοχεύουν στην λαχανοποίηση του ανθρώπινου μυαλού. Η έλλειψη της Παιδείας (που είναι “δεύτερος ήλιος για τους πεπαιδευμένους” σύμφωνα με την οπτική των προγόνων μας Ελλήνων) κάνει την αρχή. Εκείνο όμως που ακολουθεί ως λαίλαπα, είναι η καταβύθιση του ανθρώπου της μάζας-δούλου στο Κτηνώδες, μέσα από: 

  • Διάλυση της ατομικότητος και ιδιαιτερότητος μέσα σε ένα “ομοιογενές” πλήθος που συσπειρώνεται γύρω από ένα επίπλαστο, σαθρό και άρα αυθαίρετο “εμείς” (το κόμμα, η ομάδα κ.ο.κ.).
  • Ορισμό ενός κατ’ ανάγκη και “υποχρεωτικού” κακού “αντιπάλου” (οι “εθνικοί” εχθροί, οι αλλοχωρίτες, οι άπιστοι, οι κομματικοί αντίπαλοι, οι “κουρέλες” των αντιπάλων ομάδων, κ.ο.κ.
  • Αποδαιμονοποίηση και στην συνέχεια θεοποίηση κι επί πλέον, όλων των αρνητικών χαρακτηριστικών της μάζας, μέσα από μία θρασύτατη αντιστροφή των μέτρων και αξιών (έλλειψη λογικής, σεβασμού ετερότητος κι ατομικότητος, κ.ο.κ.) *Μετατροπή του επουσιώδους σε σημαντικό και του σημαντικού σε επουσιώδες και παγίδευση των μαζανθρώπων μέσα στην νέα επίπλαστη πραγματικότητα (λ.χ. ο “φίλαθλος” αγωνιά έως θανάτου για ένα σκορ που δεν έχει καμμία απολύτως σχέση με την καθημερινή πραγματικότητα την οποίαν υφίσταται στην εξωγηπεδική, αληθινή ζωή του).

Με τα πιο πάνω δεδομένα, δεν είναι καθόλου παράξενο που ο λεγόμενος αθλητισμός της μάζας αποτελεί τοπροσφιλέστερο εργαλείο όλων των κατ’ εξοχήν αποκτηνωτών της ανθρώπινης μάζας. Εκεί ο αποκτηνωμένος μαζάνθρωπος παρακολουθεί τις κινήσεις κάποιων επαγγελματιών, συνήθως αμοιβομένων σκανδαλωδώς υπερβολικά για το πνευματικό τους επίπεδο και που συνήθως αδυνατούν να αρθρώσουν έστω και μία σύνθετη φράση και πνέει μένεα εναντίον κάποιων ομοίας ποιότητος “αντιπάλων”, που το μόνο έγκλημά τους είναι (όπως και στην περίπτωση του εθνικισμού που ο άλλος κηρύσσεται “εχθρός” επειδή απλώς και μόνο έτυχε να παγιδευτεί σε μία αντίπερα πλευρά κάποιων αυθαιρέτων συνόρων), ότι επαγιδεύθησαν από την αποκτηνωμένη μηχανή σε λάθος “χρώμα” ή “φανέλλα”. Γι’ αυτή την “διαφορά” του, ο μαζάνθρωπος των γηπέδων μπορεί ακόμη και να σκοτώσει και άλλωστε το έχει αποδείξει κατ’ επανάληψη. 

Δεν θα μπω φυσικά ποτέ σε πειρασμό να ρωτήσω κάποιον μαζάνθρωπο (λ.χ. έναν Βραζιλιάνο ή έναν Ρωμιό άνεργο, που χοροπηδούν ή να κλαίνε επειδή εκέρδισε ή έχασε η ομάδα τους), τι μπορεί να τον ενδιαφέρει πραγματικά ένα Χ εσωγηπεδικό αποτέλεσμα, που ούτε την πατρίδα του “δοξάζει” (αλοίμονο αν εδοξάζοντο με ποδόσφαιρο και μπάσκετ οι πατρίδες...) ούτε τον ίδιο ξεβαλτώνει από την προσωπική του μιζέρια. Θα καταντούσα εγώ παράλογος, προσπαθώντας να εκμαιεύσω λογική απάντηση από ένα παράλογο (άρα αποκτηνωμένο) ον, που άγεται και φέρεται μέσα σε μία παράλογη (άρα αποκτηνωτική) διαδικασία. 

Οι μαζάνθρωποι – δούλοι, νομίζουν ότι είναι κάτι με το να μισούν κάποιους άλλους, αγνοώντας όπως είναι φυσικό, την βασική αρχή της ανθρώπινης Ελευθερίας, ότι ελαχιστοποιούμε την πιθανότητα να είναι κάποιοι άλλοι κύριοί μας όσο εμείς έχουμε την αυταπάτη ότι είμαστε πάντοτε και αξιωματικά κύριοι όλων των σκέψεων και πράξεών μας. Η τελευταία απαιτεί ωστόσο μία αρκετά σύνθετη και επαγωγική σκέψη. Οι μαζάνθρωποι είναι ανίκανοι να αναπτύξουν μία τέτοια συνθετότητα, αφού το λεξιλόγιό τους αναπτύσσεται το πολύ σε 200-300 λέξεις, περισσότερες από όσες μπορεί να κατανοήσει ένας ευφυής χιμπατζής. Η ανικανότητα για σύνθετη σκέψη, και συνεπώς για πραγματική σκέψη, αποτελεί την πρώτη προϋπόθεση για εύκολη διαβουκόληση. Γι αυτήν, δηλαδή την πλήρη ανικανότητα για σύνθετη σκέψη, έχουν φροντίσει προηγουμένως άλλοι μηχανισμοί υποδουλώσεως: το αποβλακωτικό Σχολείο που ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΕΙ την κριτική σκέψη και συνθλίβει την ιδιαιτερότητα, και τα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Επιβολής) που με την αποθέωση της αντιστροφής των ιεραρχήσεων και των στοιχειωδών αρχών του ανωτέρου πνεύματος, ολοκληρώνουν την λαχανοποίηση του μυαλού των δούλων. 

Τα όσα παρέθεσα έως εδώ, ίσως έχουν ξαναειπωθεί από άλλους. Στην τελευταία δεκαετία όμως είδαμε πρωτοφανείς εξάρσεις της αποβλακωμένης μάζας που έως πρόσφατα δεν είχαν προηγούμενό τους. Ο κατάλογος είναι ατελείωτος. Δεν θα παραθέσω παραδείγματα για να μην γίνω κουραστικός. Θα πω απλώς ότι πρόκειται για ένα εκρηκτικό πάντρεμα ανιστόρητου εθνικισμού, μαζικού ενστίκτου και φιλάθλου πνεύματος, δηλαδή φανατισμού της κερκίδας. και τους γελοίους εκθειασμούς των αγίων και ηρώων “παικτών”. 

Γράφοντας όλα αυτά ίσως ενοχλήσω κάποιους φίλους που δεν έχουν ακόμη απεγκλωβισθεί από τους μαζοποιητικούς μηχανισμούς αυτής της δουλοπαραγωγού κοινωνίας (και τάχα μη δουλοκτητικής, αλλά αν ήταν τέτοια τότε γιατί χρειάζεται να κατασκευάζει δούλους;). Ας με πιστέψουν, δεν είναι αυτή η πρόθεσή μου. Και ο γράφων κάποτε εχειροκρότησε από κερκίδων κάποιους “παίκτες”, όμως δεν έμεινε εκεί. Έξω από το γήπεδο παραμόνευε η άγρια καθημερινή πραγματικότητα και δεν επιθυμούσε να καταλήξει μήτε δούλος, μήτε μαζοχιστής. Είχε καλύτερα για τον εαυτό του, από τα να κρατεί με ηλίθιο πρόσωπο ένα πανώ που διακηρύσσει τον απόλυτο μαζοχισμό: “Όσο μας πονάς, τόσο μας πωρώνεις”. 

Η πορεία προς τον Άνθρωπο (με κεφαλαίο Α) έχει πολύ μεγάλη διαδρομή, ικανή να μας απασχολήσει μία ολόκληρη ζωή. Μην χάνετε συνεπώς άλλον χρόνο. Αφήστε τους να σέρνονται και να υπηρετούν την κυκλική αναπαραγωγή της αχρηστίας και του μεγαλοπρεπούς Τίποτε. Ούτως ή άλλως, αν ήταν να είχαν καταλάβει, θα είχαν ήδη καταλάβει. Γρηγορείτε ... Σύντροφοι 

Πηγή: Βλάσης Ρασσιάς-  www.rassias.gr 

FacebookTwitter

Ροή ειδήσεων

Η πιο γλυκιά σελίδα

SFbBox by afl odds

tip